Het werk van Bernard Visser is uitgesproken aards. Zijn schilderijen en houten beelden dragen een huid die lijkt op de huid van de aarde zelf. Hij bewerkt en bekrast ze met verkoold hout en papjes van pigment of gekleurde aarde van zwijgend zwart, vuil wit, bruinen, grijzen, okers, steenrood met af en toe een helder blauw.

Hij bouwt zijn schilderijen meestal op door ze te bewerken terwijl ze plat op de vloer van het atelier liggen, of hij legt ze buiten onder de blote hemel en wacht tot het oppervlak is gezet en gedroogd, om ze vervolgens weer rechtop te zetten..

Beelden maken is voor hem net zo belangrijk als schilderen en tekenen. Hij gaat boomstammen te lijf met een kettingzaag alsof hij wil schetsen in hout. De oppervlakten komen tot stand door het vloeien van zand en water, de modder wordt gedroogd door hitte, verbrand door vuur, afgesleten en opgeschuurd.

Visser haalt zijn ideeën uit allerlei verschillende bronnen. Vooral door veel te fotograferen en knipsels te verzamelen uit kranten en tijdschriften en ze in te plakken in verslagachtige boekwerken, ze worden voorzien van tekeningen en teksten over zijn bezoeken aan landen en steden. Deze merkwaardige, fascinerende boeken, bieden een oorspronkelijke kijk op zijn waarneming, belangstelling en denkwijze.

In zijn werk verbindt hij op een eigentijdse manier de beelden van onze vroegste voorvaderen met de muren van onze moderne steden. Zijn kunst is, ondanks de sterk aanwezige forse materie, betrokken, verleidelijk poëtisch en indringend.

De mensfiguren combineren een krachtige dynamiek met een poëtische kwetsbaarheid. Materie en geest doen een poging om de beschouwer te treffen in een onverhoedse en woordloze aanval van zowel schoonheid en pijn, van perfectie en neergang.

expos