Tears, idle tears

Tears, idle tears, I know not what they mean,
tears from the depth of some divine despair
rise in the heart and gather to the eyes.
In looking on the happy autumn fields
and thinking of the days that are no more.

Alfred Tennyson
(Uit;’Het meer der herinnering’ van Rudy Kousbroek)Lees meer …

Lichaamstaal

Ik stond eens op een najaarsdag aan het strand van Renesse met mijn gezicht naar de horizon, de zee te schetsen. Vanuit mijn ooghoek zag ik langs de vloedlijn twee nietige figuurtjes naderen. We waren de enige levende wezens op het strand. Er voltrok zich toen een eigenaardig proces dat denk ik iedereen wel kent, maar waar vaak geen aandacht aan wordt geschonken. Mijn ‘lijf’ had de figuurtjes al herkend, maar mijn verstand accepteerde dat niet, zodat ik ze pas herkende als goede kennissen die ik in jaren niet had gezien, toen ik hen in de ogen kon kijken. Op hetzelfde moment realiseerde ik me dat ik al wist wie ze waren toen ze nog stipjes waren. Dat is een wonderlijk weten. Het is een woordloos weten zoals dieren weten. Hun houding en motoriek had hen al verraden en een deel van de hersenen dat ouder is dan de mens zelf had me ingeseind dat er bekenden aan kwamen. Dit lezen van de lichaamstaal is een voorbeeld van prehumaan gedrag. Dat het diep zit en onbewust doorwerkt zijn eigenschappen van deze lichaamstaal waar reclamemakers, campagneleiders en andere manipulatoren ( zoals kunstenaars ) listig gebruik van maken.

Staan en liggen

Het contrast tussen de verticale en horizontale mens is sinds enige tijd een thema in mijn werk. De bestemming van de mens is rechtop te staan, dynamisch, ingeschakeld. De liggende mens is er even niet, hij is aan het uitrusten om weer recht te kunnen staan, hij of zij is, uit vrije wil, of tegen hun zin, uitgeschakeld.Lees meer …

Memento Mori (Bienale Venetie)

momento_mori

Henk Hofland, de man die voor ons al decennia lang onze eigen tijd in de gaten houdt, heeft geschreven dat we leven in de lulligste tijd sinds mensenheugenis.Lees meer …

Scheppingsverhaal

In de Joodse overlevering bestaat een verhaal over een beroemde rabbijn die de gewoonte had steeds opnieuw het scheppingsverhaal te lezen. Hij las de regels: `In den beginne schiep God den hemel en de aarde. De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op den afgrond; en de geest Gods zweefde op de wateren. En God zeide;’…. en daar stokte het lezen van de rabbijn. Hij verzonk in gedachten in een poging de diepte van deze woorden te peilen en steeds had hij daar zoveel tijd voor nodig, dat hij eigenlijk nooit verder kwam dan deze woorden.Lees meer …

Rome

Ik loop in de Via del Tritone, plattegrond in de hand. Té loopt achter me. Het regent. Het is koud. Ik zoek een metrostation. Gisteren zat ik nog in een zon overgoten Jordaan, in het café van Rooie Nelis met Daan en Té tussen de foto’s van Zwarte Joop, Piet Römer, Adèle Bloemendaal en koningin Beatrix. Door de zaak schalde de stem van André Hazes. Mooier kon het niet.Lees meer …

Lichaamsdeel

lichaamsdeel

Ik heb een voorliefde voor simpele werktuigen; de hamer, het mes, ( ik tik dit stukje ook met een verbonden vinger ). Het mooie van de hamer is zijn helderheid. Iedereen doorziet het principe en iedereen kan er wel eentje maken Ik heb een hele collectie hamers; van stenen hamers en houten hamers, tot scheepmakerklinkhamers. Lees meer …

Dagjesmensen

Een verschijnsel dat in min werk blijft terug keren is de horizontale mens en de verticale mens.
De Horizontale Mens is de uitgeschakelde mens en is een symbool voor kwetsbaarheid.
De Verticale Mens is de ingeschakelde mens en een symbool voor vitaliteit. Wanneer ik een liggende mens zie, maken mij hersenen een razendsnelle beoordeling; is er sprake van een vrijwillige uitschakeling of van een gedwongen uitschakeling.Lees meer …