Scheppingsverhaal

In de Joodse overlevering bestaat een verhaal over een beroemde rabbijn die de gewoonte had steeds opnieuw het scheppingsverhaal te lezen. Hij las de regels: `In den beginne schiep God den hemel en de aarde. De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op den afgrond; en de geest Gods zweefde op de wateren. En God zeide;’…. en daar stokte het lezen van de rabbijn. Hij verzonk in gedachten in een poging de diepte van deze woorden te peilen en steeds had hij daar zoveel tijd voor nodig, dat hij eigenlijk nooit verder kwam dan deze woorden.

En hier zit ik op 17 juni 2003 in korte broek op het atelier, met een microschrijver van de Hema, te schrijven op een A4-tje printpapier en de pen stokt. Mijn gedachten verzinken in de Oersoep. Volgens de laatste berichten is het mysterie er alleen maar groter op geworden. Het is onwaarschijnlijk dat de omstandigheden in het universum nog een keer zo zullen samen vallen dat:

  • Er opnieuw biomoleculen ontstaan, voorzien van een celwand, een stofwisseling en een reproductiesysteem.
  •  Het is ook onwaarschijnlijk dat bij een herkansing, uit de vele uitstekende bouwplannen die in het Cambrium voor handen waren, weer opnieuw de familie van de Gewervelden (plus nog een paar anderen) zou overblijven.
  • Het is zeer onwaarschijnlijk, dat er bij een bij een opnieuw starten van de geschiedenis weer een meteoor zou inslaan, die aan de heersende levensvorm, de reptielen, een einde zou maken ten gunste van de toen onbetekenende zoogdieren.
  • Het is nóg onwaarschijnlijker dat er na het weer opnieuw laten starten van de Band des Levens een intelligent menselijk wezen zou ontstaan.
  • Het is hoogst onwaarschijnlijk dat mijn vader, als, van oorsprong Friese, gereformeerde dominee, weer mijn moeder (met een Vlaams-katholieke stamboom)  zou ontmoeten.
  • En het is buitengewoon onwaarschijnlijk dat uit die ene zaadlozing van mijn vader weer net dat ene zaadje de hoofdprijs zou krijgen. En dan zijn er nog mensen die beweren dat ze nooit iets winnen!

Maar goed, ook ik kom niet veel verder dan dit verhaal. Ik schreef het al als tienjarig jongetje op de Maliebaanschool op het etiket van mijn zojuist verworven gloednieuwe schriftje; Bernard Visser- Johan Willem Frisostraat 30 –Utrecht- Provincie Utrecht- Nederland – Benelux – Europa – Het Noordelijk Halfrond – De Wereld – De Melkweg – Het Heelal.
En dan verzonk ik in gepeins en wilde voor de rest van de dag niet gestoord worden.