Van Fatima naar Fatima

Wanorde streeft ernaar zo groot mogelijk te worden, (tweede hoofdwet van de thermodynamica).

We kennen deze wet ook als de wet van Murphy: Als er iets kapot kan, gaat het ook kapot.
Wat moeten we met een natuurkundige wet die leert dat vroeg of laat iedere ordening vergaat tot stof? Wij zouden liever een wet hebben die chaos naar orde laat verlopen.
De bedevaartsplaats Fatima is een beladen plek. Er is veel kapot. De slechte benen vallen het eerste op, maar wat je niet direct ziet zijn de dove oren, de blinde darmen en de gebroken harten. De mensen komen hier voor de wet van Maria: Alles wordt weer heel. Maar die wet geldt in een toekomstig universum. Slechts heel af en toe wordt iets wat kapot is vanzelf weer heel en we spreken dan ook van een wonder. Men zit hier niet geduldig op het wonder te wachten, maar de mensen willen hun verdriet, emotie en hoop een vorm geven. Er wordt gezongen, gebeden en gekropen. Het begrip een kaarsje branden krijgt in Fatima een nieuwe dimensie; met bossen tegelijk worden ze meteen in het vuur gegooid. Het meest fascinerend en waarvoor ik ook naar Fatima ben gekomen, vind ik de ex-voto ( volgens gelofte). Het is een voorwerp van was of zilver, dat men beloofd heeft na redding of genezing te zullen offeren. Hier zijn deze wijgeschenken meestal lichaamsdelen van was, zij vertegenwoordigen de plek waar de kwaal zit (zat). Containers vol met armen, benen, oren, darmen en harten wachten op verbranding en tonen dat er reden genoeg is om dankbaar te zijn. Ik zou graag een ex-voto willen kopen, want ik ben zeer genteresseerd in voorwerpen die met een bijzondere betekenis zijn opgeladen. Een kunstenaar is altijd bezig om geest en materie te verbinden. Maar welke moet ik kiezen? Dan zie ik tussen alle lichaamsdelen ook een autootje van was hangen. Onze eigen auto heeft Fatima nooit gehaald. Hij is op de Spaanse hoogvlakte achter gebleven. Ter hoogte van Talavera de la Reina trad de wet van Murphy in werking en we rijden nu door Portugal met een auto van de ANWB. Ook genoeg reden tot dankbaarheid. Ik koop het autootje en hoop dat het herstel van onze auto voorspoedig mag verlopen. Maar eenmaal weer thuis in Fatima (een grappig toeval wil dat onze wijk in Weert ook Fatima heet), blijkt het wagentje van was lelijk te zijn verwrongen door de Spaanse zon en onze eigen auto stond nog, vergeten door de ANWB, in Toledo.

Mijn eigen vakantiewondertje overkwam me tijdens het dobbelen. Met enige bravoure beweerde ik dat je de stenen niet zomaar allemaal tegelijk moest gooien, maar geconcentreerd en een voor een. En voor de verbijsterde ogen van mijn dochters en echtgenote gooide ik zes, zes, zes, zes, zes. Yahtzee !!